Nieskończoność

Na szczęście miałam zdolność jakby ,, przywracania" sobie życia. Kiedy już doprowadziłam się do porządku , pobiegłam do domu. Przebrałam się w :

     I już miałam wychodzić , kiedy usłyszałam znajomy głos.

- Witaj Cleo!

- Czego ? - zapytałam niegrzecznie - o co chodzi?

- Spokojnie , to tylko ja Carlise.

- No to zmienia postać rzeczy...- mruknęłam

- Co się stało? Dlaczego nie jesteś przy Aro?- zapytał.

- Bo Aro mnie wyrzucił . W sumie maił rację , ale bez przesady.

- A za co Cię wywalił? - dopytywał się Carlise.

- A , to nic poważnego... A co tam u Was - zapytałam szybko zmieniając temat.

- No właśnie , przyszliśmy , aby Cię zabrać.- odpowiedziała Esme.

- Co?! Dlaczego?!- krzyknęłam , a w tej chwili , ktoś zarzucił mi worek na głowę. Potem nie było już nic.

Kiedy się obudziłam , zobaczyłam zimne i ciemne pomieszczenie ,a tuż przed sobą  jakiegoś chłopaka , który nachylił się i mnie pocałował, bardzo namiętnie.

- Co ty wyprawiasz?!- wrzasnęłam.

- Nie pamiętasz? Tak dobrze nam było razem...

- O czym ty mówisz ?! - powiedziałam zdenerwowana.

- Kiedyś , jeszcze nie byłaś wampirem , kochałaś mnie...

Nagle wszystko mi się zaczęło przypominać. Kiedy miałam 18 lat, spotkałam pewnego wampira , który chodził do tej samej klasy i szkoły co ja. I to był.... Edward! Pomimo , że już nic do niego nie czułam , postanowiłam udawać , że tak jest.

- Tak masz rację -  powiedziałam i zaczęłam grę -  stęskniłam się za Tobą kochanie , bardzo.

- Ja też najdroższa - odparł Edward , moja niedoszła ofiara.

- Czy mógłbyś mnie zabrać z tego miejsca?

- Jasne moja miłości - odpowiedział Edward i mnie rozwiązał. Poszłam z nim do pokoju i siadłam na łóżku.

- I co , słodka Cleo? Jak ci się tu podoba?

- Jest ... bardzo ładnie i przytulnie ,ale Volterra był inna,bardziej...

- Ponura? - domyślił się Edward .

- Tak ,dokładnie - zagrałam przytłoczoną i zarazem zachwyconą nowym miejscem.

- To ja cię tu zostawiam i za chwilę przyjdę. Czy chciałabyś potem, udać się ze mną na polowanie?

- Jasne - tutaj nie kłamałam , byłam głodna - a gdzie pójdziemy ? Do miasta?

- Nie. My jesteśmy wegetarianami i żywimy się krwią zwierząt.

- A to nie . Ja pójdę sobie na miasto , może tam coś upoluję.

- Dobrze kochanie. Zadzwoń jak będziesz na miejscu- powiedział i mnie pocałował, ale ja go nie odwzajemniłam  . Szybko się odwróciłam i wyskoczyłam przez okno. Pomyślałam sobie , żeby uciec właśnie teraz ... Ale nie, nie mogę . To jeszcze nie ta pora .